|








| |
[Behandeling exacerbaties] [Spirometrie & Reversibiliteit] [Adressen & Contactgegevens] [Onderhoudsbehandeling] [Overzicht GOLD stadia] [ergometrie] [Vaccinatie] [Inschakeling van thuisverpleegkundige]
Aandachtspunten bij de behandeling van exacerbaties
Een exacerbatie van COPD wordt meestal
gekenmerkt door toename van de dyspnoe en van de luchtwegobstructie met
moeilijkere expectoratie van taai en purulent sputum. De meeste patiënten
kunnen thuis behandeld worden maar sommigen moeten gehospitaliseerd worden.
Klik op onderstaande behandelingen voor meer informatie:
 |
Bronchodilatoren
|
 |
Corticosteroïden
-
Er is evidentie dat in geval van exacerbatie
systemische toediening van corticosteroïden zinvol is. Corticosteroïden worden
gewoonlijk oraal toegediend, bv. methylprednisolon 30 mg (MEDROL®)
per dag gedurende één week. Ze moeten normaal niet langer dan 2 weken worden
verder gezet. Bij ernstiger exacerbaties kunnen corticosteroïden in
hospitaalmilieu eerst parenteraal worden toegediend.
|
 |
Antibiotica
-
Antibiotica dienen alleen ingezet te worden
wanneer vermoed wordt dat een bacteriële infectie de
oorzaak is van de exacerbatie. Het is echter niet mogelijk om klinisch een
onderscheid te maken tussen een niet-infectieuze, een virale of een bacteriële
etiologie. Een aanwijzing voor een bacteriële infectie is de aanwezigheid van
koorts. De kleur van het sputum geeft geen zekerheid of het gaat om een
bacteriële infectie. Antibiotica mogen alleen gegeven worden in bepaalde
risicosituaties:
-
exacerbatie met ernstige dyspnoe
-
exacerbatie bij patiënten met matig ernstige tot ernstige COPD
-
exacerbatie die na 4 dagen niet verbetert ondanks optimalisatie van de
bronchodilaterende behandeling
De belangrijkste kiemen verantwoordelijk voor
een bacteriële exacerbatie zijn Streptococcus pneumoniae, Haemophilus
influenzae en Moraxella catarrhalis. Er wordt bijna steeds gestart met een
empirische behandeling die rekening houdt met lokale gevoeligheidspatronen. Een
sputumkweek is enkel nodig indien de initiële behandeling onvoldoende effect
heeft.
|
 |
Welk antibioticum wordt voorgeschreven bij acute
exacerbatie van COPD ?
-
Amoxicilline
in hoge dosis (2 à 3 g per dag in 3 giften) blijft de eerste keuze.
- De associatie
amoxicilline + clavulaanzuur is geen eerste keuze. Wanneer er na 48 uur
behandeling met amoxicilline geen verbetering optreedt, kunnen de eerste en
de laatste dagdoses van amoxicilline vervangen worden door een dosis
amoxicilline + clavulaanzuur (500 mg/125 mg per gift).
- In geval van
IgE-gemedieerde allergie aan bètalactamantibiotica (Quincke oedeem,
anafylactische shock, veralgemeende urticaria) kan toediening van de
nieuwere chinolonen levofloxacine
of moxifloxacine overwogen worden. De oudere chinolonen zijn
niet voldoende actief tegen pneumokokken.
- Co-trimoxazol,
tetracyclines en macroliden die klassiek werden voorgesteld als alternatief
wanneer bètalactamantibiotica gecontra-indiceerd zijn, worden niet meer
aanbevolen gezien de hoge graad van resistentie bij pneumokokken.
Meestal wordt bij een acute exacerbatie van COPD de antibacteriële
behandeling gedurende 8 dagen verder gezet.
|
Kortwerkende bronchodilatoren
(bèta2-agonisten en/of anticholinergica) worden gestart. Indien een
behandeling reeds lopende is, moet de dosis verhoogd worden. Toediening via
inhalatie is te verkiezen.
Er is evidentie dat in geval van exacerbatie systemische toediening van
corticosteroïden zinvol is. Corticosteroïden worden gewoonlijk oraal
toegediend, bv. methylprednisolon 30
mg (MEDROL®) per dag gedurende één week. Ze moeten normaal niet langer dan 2
weken worden verder gezet. Bij ernstiger exacerbaties kunnen
corticosteroïden in hospitaalmilieu eerst parenteraal worden toegediend.
Antibiotica dienen
alleen ingezet te worden wanneer vermoed wordt dat een bacteriële
infectie de oorzaak is van de exacerbatie. Het is echter niet mogelijk
om klinisch een onderscheid te maken tussen een niet-infectieuze, een virale
of een bacteriële etiologie. Een aanwijzing voor een bacteriële infectie is
de aanwezigheid van koorts. De kleur van het sputum geeft geen zekerheid of
het gaat om een bacteriële infectie. Antibiotica mogen alleen gegeven worden
in bepaalde risicosituaties:
-
exacerbatie met ernstige
dyspnoe
-
exacerbatie bij
patiënten met matig ernstige tot ernstige COPD
-
exacerbatie die na 4
dagen niet verbetert ondanks optimalisatie van de bronchodilaterende
behandeling
De belangrijkste kiemen verantwoordelijk voor een bacteriële exacerbatie
zijn Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae en Moraxella
catarrhalis. Er wordt bijna steeds gestart met een empirische
behandeling die rekening houdt met lokale gevoeligheidspatronen. Een
sputumkweek is enkel nodig indien de initiële behandeling onvoldoende effect
heeft.
|